tokrirkri

tokrirkri

ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΕ ΛΑΕ

Του Δημήτρη Ποθουλάκη

Φτωχέ λαέ αγανακτισμένε,
αλύτρωτε και προδομένε,
στην πόλη σου πέσανε λύκοι,
και τρώνε ότι σου ανήκει!

Μέσα στη δόλια σου πατρίδα,
με τη χονδρή τους αλυσίδα,
πισώπλατα σ’ έχουν δεμένο
κι έχουν το δρόμο σου κομμένο!

Σου έχουν περάσει τη θηλιά,
βορά έγινες στα σκυλιά.
Ύαινες, γκρίζες λυσσασμένες,
τρώνε τις σάρκες σου αφρισμένες.

Την φτωχική στερνή σου κόχη,
την ξεπουλούν εντολοδόχοι!
Μόχθος, ιδρώτας πάει χαμένος,
δουλεύεις κι είσαι πεινασμένος!

Τον κόπο σου δεν τον πληρώνουν
και με σπασμένα σε χρεώνουν,
ατζέντηδες και τοκογλύφοι,
με το φτηνό τους παραμύθι.

Σε συντηρούν με φρούδο ψέμα,
ο μόχθος σου έγινε αίμα,
μαύρη δουλειά και ανεργία,
λίγα λεφτά, κακή υγεία.

Πατρίκιοι και «τεχνοκράτες»,
ζουν από τις ισχνές σου πλάτες.
Στο σβέρκο σου έχουν καθίσει,
σε απομυζούν, σ’ έχουν στραγγίσει!

Σε έχουν πληβείο και κρετίνο,
ταγμένο στο σκοπό εκείνο,
να εξυμνείς με ωσαννά,
ανθρώπους απ’ το πουθενά.

Φτηνούς, αυτόκλητους προστάτες,
ανάλγητους, στυγνούς δυνάστες,
που φέρονται σαν γιοι ηλίου
κι είναι αλαζόνες εκ μιλίου!

Συντεταγμένοι μες το ψέμα,
φτιαγμένοι πάντα απ’ τα κλεμμένα!
Δουλεύεις για δική τους πάρτη,
πως τον αντέχεις τον εφιάλτη!

Λαέ πότε θα αντρανίσεις,
στους Πατρικίους να στερήσεις,
να ζουν απ’ τον δικό σου ιδρώτα,
να σου αλλάζουνε τα φώτα!

Με μια φωνή και ένα ζάλο,
να ξαναβρείς σκοπό, κουράγιο.
Τη μάνητα σου να σκορπίσεις
και τη σαπίλα να γκρεμίσεις.

Να μπεις μες τους δικούς σου δρόμους,
χωρίς δελφίνους, κληρονόμους,
Την ξαστεριά να ξαναφέρεις,
να ζεις στον κόσμο αυτόν που ξέρεις.

Τη Λευτεριά σου να στεριώσεις,
το δίκιο σου να θεμελιώσεις.
Εις το δικό σου σπιτικό,
δεν έχει θέση αφεντικό!

Σχετικά Άρθρα

ΧΑΙΡΕ Ω ΚΑΙΣΑΡ! Την εποχή των ιπποτών αλλά και των Ρωμαίων, υπήρχαν άνδρες αρετών σπάνιων και σπουδαίων! Γι αυτούς τους άνδρες τα αγαθά και η ζήση ήταν χρέος, να ανήκουν στους αφέντες τους που θαύμαζαν με δέος!   

Δείτε περισσότερα

«ΝΑ ΚΛΑΙΕΙ ΚΙΑΝΕΙΣ ΓΗ ΝΑ ΓΕΛΑ!» ΘΑ ΓΙΝΩ ΕΥΡΩΒΟΥΛΕΥΤΗΣ! Έρχονται Ευρωεκλογές φίλοι, γνωστοί, πολίτες, σύντεκνοι, κοντοχωριανοί κι άξιοι συμπολίτες. Κι εγώ πώς να το κάνουμε, ο πρώτος απ’ τους πρώτους, ο πιο καλός ο μαθητής, ο αστήρ μέσω του σκότους! Ο χωριανός ο άριστος, με γράμματα και ήθος, που δεν[…]

Δείτε περισσότερα

Αφήστε μια απάντηση