tokrirkri

tokrirkri

Επιμέλεια Δημ. Ποθουλάκη

ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΙΚΗΣ ΝΤΟΠΙΟΛΑΛΙΑΣ
ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ, ΤΙΣ ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΚΑΙ
ΤΙΣ ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ
 
Τα αποσπάσματα που ακολουθούν, αποσκοπούν κυρίως στο να καταδείξουν
τη μεγαλοπρέπεια της Κρητικής ντοπιολαλιάς, λόγος που διατηρήθηκε κατά το
εφικτό η ορθογραφία.

ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΡΩΤΟΚΡΙΤΟ
ΤΟΥ ΒΙΤΖΕΝΤΖΟΥ ΚΟΡΝΑΡΟΥ
Ήρθε λαός αρίφνητος, εγέμισεν ο φόρος,
στο ύστερ’ ο Ρωτόκριτος έσωσεν ασπροφόρος,
σ’ ένα φαρίν ολόμαυρο, το ναν του πόδι ν’ άσπρο,
και μέσα σ’ όλους έλαμπεν ωσάν τση μέρας τ’ άστρο.
Όλοι σταθήκαν να θωρούν έτοιο άλογο αξιωμένο,
με καβαλάρην, όμορφον, αϊτό ζωγραφισμένο,
άσπρη φαντή χρυσαργυρή ήτον η φορεσιά ντου,
και με μεγάλη μαστοριά σκεπάζει τα’ άρματα ντου,
και μ’ έτοια τέχνη η φορεσιά και μαστοριάν εγίνη,
που φαίνουνταν και τ’ άρματα κι εφαίνουντον κι εκείνη.
Σ’ τση κεφαλής τη ζγουραφιά τουνού του διωματάρη
ήτονε μέσα στη φωτιά καημένο ένα ψυχάρι,
κι είχε με γράμματ’ αργυρά και παραχρυσομένα
εις μόδο κατασκεπαστό τα πάθη ντου γραμμένα:
«Τη λαμπιράδα τση φωτιάς ορέκτηκα κι εθώρου,
κι εσίμωσα κι εκάηκα, να φύγω δεν εμπόρου».
Επήεν εις του Βασιλιού, κι ως έσωσε κοντά ντου
το πρόσωπο φανέρωσε κι έλαμψε η ομορφιά ντου.
Και τα’ όνομα ντου ως το ‘γραψε, την αγαπά ξανοίγει,
και κείνη γροίκα την καρδιά το πώς πετά να φύγη.
Έτρεμ’ αυτή στη μια μεριά κι εκείνος εις την άλλη,
μα χώνασι το κάρβουνο κι οι δυο ντω στην αθάλη.
Και σαν πουλάκι οντέ βραχή και χαμοκουκουβίση,
κι ο ήλιος έβγη να το δη, να το ζεστοκοπήση,
κάτση ζιμιό σ’ ψηλό δεντρό και γλυκοκιλαϊδήση,
κι απλώση τα φτερούγια ντου, το στήθος πιπιρίση,
ζερβά δεξά γη κι ουρανό χαιράμενο ξανοίξη,
σημάδι τση παρηγοριάς και τση χαράς του δείξη
έτσι κι αυτήνη χάρηκε με γνώση να λογιάση
τότες τον ήλιο ανάδια τζη, οπού τση δίδει βράση…

Σχετικά Άρθρα

Του Δημήτρη Ποθουλάκη Αχι και πως κατάντησα απ’ την κακιά μου μοίρα, και πήρα κλήρο τση ζωής την ξενιθιά τη στείρα!! Μες τση μαθιάς σοι τη μαθιά, μες τω μαθιώ τη ν-κόρη, σου ‘χω θρονιάσει τη μορφή, τω λουλουδιώ περβόλι!

Δείτε περισσότερα

ΤΟΥ ΚΩΣΤΗ ΚΑΛΛΕΡΓΗ (Κ.Ι.Γ.Κ.) Μα και το πιο χοντρό κλαδί απ’ τον καιρό λυγίζει! Μα ΄ναι ο κορμός του δυνατός, βαστά και το στηρίζει! Στη μ-πόρτα τση παράδεισος θα στέκω ν’ ανειμένω, κι α δε σε δω να μπεις και συ, ούτε κι εγώ δε μπαίνω!

Δείτε περισσότερα

Αφήστε μια απάντηση