tokrirkri

tokrirkri

Μαντιναδες

Του Δημήτρη Ποθουλάκη

Αχι και πως κατάντησα απ’ την κακιά μου μοίρα,

και πήρα κλήρο τση ζωής την ξενιθιά τη στείρα!!

Μες τση μαθιάς σοι τη μαθιά, μες τω μαθιώ τη ν-κόρη,

σου ‘χω θρονιάσει τη μορφή, τω λουλουδιώ περβόλι!

Μη με κεράσεις το ν-καφέ, στο λέω και λυπάμαι,

η τσιγκουνιά σου ξεχειλά, βαρύς γλυκός δε θα ‘ναι!

Μη με κεράσεις τίποτα το ν-κόπο να μη ν-κάνεις,

κι αν με κεράσεις και γλυκό πάλι θα με πικράνεις!

Σα ν-την αγάπη τη ν-παλιά, αγάπη άλλη δε πιάνει,

γιατί ‘χει ρίζες στη ν-καρδιά κι ο χρόνος δεν τσι φθάνει!

Σα ν-την αγάπη τη ν-κρυφή που δε ξεφανερώνει,

έχω μες τη ν-καρδιά καημό κι αυτός με μαραζώνει!

Φιλία γόρδιος δεσμός που δένει τσι ανθρώπους,

ο πιο μεγάλος θησαυρός, σ’ όλης τση γης τσι τόπους!

Χωρίς αγώνα η ζωή μοιάζει βάτος σε τέλμα,

πνιγμένος μες τ’ απόνερα, σ’ όποιο λιμνάζει ρέμα!

Σχετικά Άρθρα

ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΙΚΗΣ ΝΤΟΠΙΟΛΑΛΙΑΣ ΜΕΣΑ ΑΠΟ ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ, ΤΙΣ ΠΑΡΟΙΜΙΕΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΜΑΝΤΙΝΑΔΕΣ   Τα αποσπάσματα που ακολουθούν, αποσκοπούν κυρίως στο να καταδείξουν τη μεγαλοπρέπεια της Κρητικής ντοπιολαλιάς, λόγος που διατηρήθηκε κατά το εφικτό η ορθογραφία.

Δείτε περισσότερα

Του Δημήτρη Ποθουλάκη Πότε θαρθεί μια ταχυνή τση ξαστεριάς ημέρα, κι Κρήτη η αρχόντισσα τση λευθεριάς η κόρη, με το χρυσό κοντάρι τζη και τ’ αργυρό σκουτάρι και με τσ αντρειωμένους τζη, αθός τση λεβεντιάς τζη

Δείτε περισσότερα

Αφήστε μια απάντηση