tokrirkri

tokrirkri

ΟΙ ΝΕΟΙ ΘΑΛΑΣΣΙΟΙ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΔΡΟΜΟΙ

ΟΙ ΝΕΟΙ ΘΑΛΑΣΣΙΟΙ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟΔΡΟΜΟΙ, ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΠΡΟΩΘΟΥΝ ΑΕΙΦΟΡΕΣ ΜΕΤΑΦΟΡΕΣ, ΑΛΛΑ ΦΕΡΝΟΥΝ ΠΙΟ ΚΟΝΤΑ ΤΟΥΣ ΛΑΟΥΣ, ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΟΥΝ ΝΕΕΣ ΟΜΟΡΦΙΕΣ, ΕΥΝΟΟΥΝ ΤΗΝ ΕΙΡΗΝΗ.
 
ΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗ ΠΟΘΟΥΛΑΚΗ

Η Μεσόγειος και οι εξελίξεις στη ναυτιλία

Από πλούσιες ιστορικές πηγές και ευρήματα ναυαγίων, που έρχονται στο φως της ημέρας, μέχρι και επί των ημερών μας, αποδεικνύεται ότι οι λαοί που κατοικούσαν στις χώρες που περιβρέχονται από τη Μεσόγειο ταξίδευαν από των αρχαιοτάτων χρόνων, τη μεγάλη αυτή θάλασσα και ανέπτυσσαν εμπορικές σχέσεις μεταξύ τους. Με την πάροδο των χρόνων, η θάλασσα αυτή έγινε γέφυρα επικοινωνίας των λαών και δίκτυο μεταφοράς πολιτισμών.
Μέσα από αυτή τη λεκάνη της Μεσογείου, καταγράφεται η προσπάθεια του ανθρώπου να καθυποτάξει τις θάλασσες, να ανακαλύψει ωκεανούς και άλλες θάλασσες, τις ηπείρους και τις στεριές του πλανήτη μας. Να επικοινωνήσει και να συναλλαχθεί με άλλους λαούς. 
Δικαιωματικά λοιπόν η λεκάνη της Μεσογείου, υπήρξε η κοιτίδα, μεταξύ των άλλων, της ναυτιλίας και ο χώρος αναδείξεως και αναπτύξεως των θαλάσσιων ταξιδιών και του διαμετακομιστικού εμπορίου, ώστε να θεωρείται το λίκνο της παγκόσμιας ναυτοσύνης.
Και δεν είναι δυνατό να αναφερθούμε, στη θαλάσσια γενικώς αγορά, χωρίς να επισημάνομε την ιστορική αναδρομή της ναυτιλίας στη Μεσόγειο, χρήσιμη εξάλλου εκ των πραγμάτων, τόσο σαν κέντρο εξελίξεως της παγκόσμιας ναυτιλίας, όσο και εκ του γεγονότος ότι φορείς της περιοχής αυτής, κατέχουν τη μερίδα του λέοντος, στην παγκόσμια ναυτιλιακή αγορά σήμερα.
Η θάλασσα αυτή στάθηκε γέφυρα ανάμεσα σε λαούς και πολιτισμούς. Είναι η θάλασσα που χωρίζει πολλές χώρες και συγχρόνως τις δένει μεταξύ τους.
 
Η προσπάθεια του ανθρώπου να εκμεταλλευτεί στο μεγαλύτερο δυνατό βαθμό τη θάλασσα, τον έκαναν χρόνο με το χρόνο να ανακαλύπτει νέα μέσα και εργαλεία, με τα οποία πλούτιζε τις γνώσεις του και βελτίωνε τα δεδομένα ασκήσεως της ναυσιπλοϊας. Τα επιτεύγματα αυτά βοήθησαν σημαντικά τον άνθρωπο, προκειμένου να αποκαλύπτει, μέρα με τη μέρα, νέες χώρες και λαούς, καινούργιους πολιτισμούς και ενδιαφέρουσες πλουτοπαραγωγικές πηγές.
 
Από μαρτυρίες αρχαίων ελλήνων συγγραφέων, προκύπτει ότι Μινωίτες ναυτικοί είχαν διαπλεύσει από άκρο σε άκρο τη Μεσόγειο και είχαν περάσει και πέρα από τις στήλες του Ηρακλέους, τα σημερινά στενά του Γιβραλτάρ.
Ο Άννων ο Καρχηδόνιος είναι από τους πρώτους που πέρασαν τα στενά του Γιβραλτάρ προς το τέλος του 6ου π.Χ. αιώνα.
Ο αρχαίος θαλασσοπόρος Πυθέας, έφθασε το 350 π.Χ. στην Αγγλία, Σκωτία και Νορβηγία, δίνοντας λεπτομερείς περιγραφές.
 
Ο Νέαρχος, ο Κρητικός ναύαρχος του Μεγάλου Αλεξάνδρου (334-323 π.Χ) διέπλευσε με τις τριήρεις του τον Περσικό κόλπο και τις εκβολές του Ευφράτη ποταμού και εξερεύνησε τις εκβολές του Ινδού ποταμού στην Ινδία. Η ναυτική του αυτή επιτυχία θεωρείται από τις μεγαλύτερες εποποιίες του αρχαιοελληνικού ναυτικού.
 
Ο Θαλής ο Μιλήσιος (624-545 π.Χ) προσπάθησε να προσδιορίσει το στίγμα των πλεούμενων επάνω στους χάρτες και είναι αυτός που ανακάλυψε τη γνωμονική προβολή, η οποία χρησιμοποιείται και σήμερα.
Το «λατίνι», το μεσογειακό αυτό τριγωνικό πανί, που έκανε την εμφάνιση του, εκμεταλλευόταν τη δύναμη και του πιο ασθενούς ανέμου.
Ο αστρολάβος και ο εξάντας, ήταν τα πρώτα όργανα που χρησιμοποίησαν οι ταξιδευτές για να υπολογίσουν το ύψος και τη θέση των άστρων, προκειμένου να προσδιορίσουν την πορεία των ταξιδιών τους. Το «σκαντάγιο» ήταν το πρώτο όργανο για τις βυθομετρήσεις μέχρι να φθάσει ο άνθρωπος στα σημερινά βυθόμετρα.   
Οι ταξιδευτές έπρεπε να γνωρίζουν τους κάβους, τις ξέρες, τους ύφαλους και τους πάγκους. Το βάθος και τα ρεύματα. Τις προσχώσεις των ποταμών στις ακτές, τη μετακίνηση της άμμου. Και βασικά έπρεπε να έχουν απόλυτη γνώση του προσανατολισμού. Έμαθαν για την πολική άρκτο, τους αστερισμούς και τ’ αστέρια. Εφεύραν τη μαγνητική βελόνα και την πυξίδα. Επινόησαν νέους τύπους καραβιών για τις ανάγκες της κάθε περιοχής και τοπικού καιρού.
Στην πορεία της, η ναυπηγική εξέλιξη της Μεσογείου αντικατάστησε τα δύο πλαϊνά πηδάλια με αυτό το πρυμιό, που χρησιμοποιείται και σήμερα (πιθανόν να τα πήρε από τους Άραβες). Κατασκεύασε μεγαλύτερα τριγωνικά πανιά και μεγάλα τετραγωνικά πανιά για τις λεγόμενες σταυρώσεις. Αυτό έδωσε τη δυνατότητα στη ναυπηγική να κατασκευάσει μεγαλύτερα σκαριά. Ήδη από τον 4ο μ.Χ. αιώνα προκύπτει ότι η ναυτοσύνη χρησιμοποιούσε συνδυασμό τριγωνικών και τετράγωνων πανιών. Για το σκοπό αυτό σχεδίασε και κατασκεύασε πλήθος τύπων από σκάφη και σκαριά προκειμένου να ανταπεξέλθει στις ανάγκες των ταξιδιών της. Κωπήλατα και ιστιοφόρα έκαναν τη ναυσιπλοϊα προσβάσιμη και εκμεταλλεύσιμη. Γαλέρες, Γαλιότες, Γαλιόνια, Σαχτούρια, Τρεχαντήρια, Μπρατσέρες, Τσερνίκια, Ταρτάνες, Σακολέβες, Λατινάδικα, Γολέτες, Σάϊκες, Πίγκοι, Μπρίκια, Μπομπάρδες, Ναβέτες, Μπάρκα, Πολάκες, Νάβες και Καραβέλες, είναι μερικοί από τους τύπους των σκαριών, που κατασκεύασαν κατά καιρούς, οι ναυπηγοί της Μεσογείου για τις ανάγκες της θάλασσας.
 
Σημαντικός σταθμός στη ναυτιλία της Μεσογείου αποτέλεσε η σχεδίαση των ναυτικών χαρτών. Μέχρι το 1300 μ.Χ. μόνο ένας χάρτης της Μεσογείου υπήρχε. Αυτός με λιγοστές αλλαγές αντιγράφηκε και χρησιμοποιήθηκε για 300 χρόνια. Βέβαια από το 13ο αιώνα κάνουν την παρουσία τους οι Λιμενοδείκτες, γνωστοί σαν Πορτολάνοι, από τους Βενετούς και τους Γενουάτες θαλασσοπόρους. Αρχαιότεροι από αυτούς είναι του Βισκόντε και του Μαρίνου Σανούδου, της ίδιας εποχής (1320 μ.Χ). Το 1513 μ.Χ. ο διάσημος ναύαρχος του Τουρκικού στόλου, πρώην πειρατής Πίρι Ρέις, στηριζόμενος σε πηγές αρχαιότερων χαρτών, σχεδίασε τον περίφημο χάρτη του μεγάλης ακρίβειας, ο οποίος περιλάμβανε και περιοχές εκτός της Μεσογείου.  
Ο πρώτος γνωστός Έλληνας χαρτογράφος είναι ο Κερκυραίος Ιωάννης Ξενοδόχος. Ο ναυτικός του Άτλας χαράχθηκε το 1520 σε τρία φύλλα και κάλυπτε τη Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα. Ο Κρητικός Γεώργιος Σιδέρης ή Καλαποδάς από το 1550 μέχρι το 1565 σχεδίασε αρκετούς ναυτικούς χάρτες και Άτλαντες. Ένας από αυτούς περιλάμβανε τη Μεσόγειο μέχρι και την Ιρλανδία. Πρώτο Ελληνικό ναυτιλιακό βιβλίο ήταν ο Πορτολάνος του Τάγια, ο οποίος κυκλοφόρησε στη Βενετία το 1573 και τυπώθηκε έκτοτε μέχρι το 1800 πολλές φορές.
Ταξιδευτές από τη Μεσόγειο και την Ευρώπη γενικά, ήταν οι σημαντικότεροι θαλασσοπόροι που ανακάλυψαν τις ηπείρους, τις στεριές, τους ωκεανούς και τις θάλασσες του πλανήτη μας και προπομποί της ναυτιλίας, όπως ο Κολόμβος, Μαγγελάνος, Βάσκο ντε Γάμα, Αμέρικο Βεσπούκι, Τζιοβάνι Καμπότο, Αλβάρο ντε Μεντάνα, Βαρθολομαίος Ντιάζ, Κουκ και δεκάδες άλλοι θαλασσοπόροι.
 
Μεσόγειος η θάλασσα των συγκρούσεων
Όπως εξάλλου ήταν φυσικό, δεν έλειψαν και οι αναμετρήσεις για τον έλεγχο και την επικράτηση στη λεκάνη της Μεσογείου. Στη θάλασσα αυτή της Μεσογείου, από των αρχαιοτάτων χρόνων, διαδραματίστηκαν και οι σημαντικότερες αντιπαραθέσεις και ναυτικές συγκρούσεις. Και ο λόγος,   από τον καθοριστικό ρόλο που παίζει η θάλασσα αυτή στη ζωή και τα συμφέροντα εθνών και λαών και τους, κατά καιρούς, αγώνες των λαών της Μεσογείου για να αντιμετωπίσουν εισβολείς που επιβουλεύονταν τα συμφέροντα, την κυριαρχία και τις ελευθερίες τους, ή για να διευθετήσουν και να κατοχυρώσουν κεκτημένα δικαιώματα και την ασφάλεια τους. Έτσι στη θάλασσα αυτή   γίνονται οι σημαντικότερες ναυμαχίες, σε παγκόσμια κλίμακα, που καταγράφει η ιστορία, κυριότερες των οποίων είναι: Η ναυμαχία της Σαλαμίνας και η ναυμαχία του Αρτεμισίου το 480 π.Χ. (των Ελλήνων κατά των Περσών). Ναυμαχία του Ακτίου το 31 π.Χ (του Ρωμαίου Οκταβιανού εναντίον Αντωνίου και Κλεοπάτρας). Ναυμαχία Ζακύνθου το 882 μ.Χ. (των Βυζαντινών εναντίον των Αράβων). Ναυμαχία Πρέβεζας το 1538 μ.Χ. (των ενωμένων Χριστιανικών χωρών κατά των Οθωμανών του Χαϊρεντίν Μπαρμπαρόσα). Ναυμαχία Ναυπάκτου το 1571 μ.Χ. (της συμμαχίας, υπό τον Πάπα Πίο Ε΄, ενωμένων στόλων Ισπανίας, Βενετίας, Γένουας, Νάπολης και Σικελίας, κατά της Οθωμανικής αυτοκρατορίας). Ναυμαχία Άθου το 1807 μ.Χ. (στα πλαίσια του Ρωσοτουρκικού πολέμου). Ναυμαχία του Ναβαρίνου το 1827 μ.Χ. (της συμμαχίας Βρετανών, Γάλλων και Ρώσων, κατά των Οθωμανικών και Αιγυπτιακών ναυτικών δυνάμεων) και πολλές άλλες ναυμαχίες τοπικού χαρακτήρα.
 
Από τον 7ο μ. Χ. αιώνα η Μεσόγειος τρομοκρατείται από τα ιδιότυπα πειρατικά σκάφη των Σαρακηνών Αράβων της Αραβικής Χερσονήσου, οι οποίοι λυμαίνονταν τα παράλια της. Αφού κατέλαβαν το τόξο της Μεσογείου από Συρία, Β. Αφρική μέχρι την Ισπανία, κατέκτησαν την Κρήτη (827 μ.Χ.) και ίδρυσαν το μοναδικό στην ιστορία πειρατικό κράτος, το οποίο είχε αναγάγει την πειρατεία και το δουλεμπόριο σαν κύρια δραστηριότητα. Τελικά, μετά από πολυάριθμες στρατιωτικές επιχειρήσεις των Βυζαντινών, το Αραβοπειρατικό αυτό κράτος καταλύθηκε από το Βυζαντινό στρατηγό Νικηφόρο Φωκά, το 961 μ. Χ. και επανήλθε η ηρεμία στη Μεσόγειο. 
 
Οι Βίκιγκς ο σκληροτράχηλος αυτός Σκανδιναβικός ναυτικός λαός, ήδη από τον
9ο μ. Χ. αιώνα λυμαίνονταν κυριολεκτικά τα βαλτικά και ευρωπαϊκά παράλια και κράτη. Αφού κατέλαβαν τη Γροιλανδία στην οποία και εγκαταστάθηκαν (982 μ. Χ.), κατέκτησαν την Αγγλία (1017-1042 μ. Χ.) και επέκτειναν την παρουσία τους, όπως και ο συγγενής τους λαός των Νορμανδών, σαν πειρατές, έμποροι και εξερευνητές στην Ισπανία, Γαλλία, Β. Αφρική, Ιταλία και Βυζάντιο. Και είναι βέβαιο ότι ο ναυτικός αυτός λαός των Βίκιγκς, με τα ιδιότυπα κωπήλατα σκάφη του και τα τετράγωνα πανιά, έφθασε μέχρι τη Βόρειο Αμερική.
 
Από τις αρχές του 16ου αιώνα η Μεσόγειος, γίνεται θέατρο ανταγωνισμών, πλουτισμού, αντιπαραθέσεων και ναυτικών συγκρούσεων. Η πειρατεία, κυριαρχεί σε ολόκληρη τη μεγάλη αυτή θάλασσα και προοδευτικά επεκτείνεται στις νέες θάλασσες των ανακαλύψεων.
Μουσουλμάνοι και Χριστιανοί πειρατές λυμαίνονταν κυριολεκτικά από άκρη σε άκρη τη Μεσόγειο και τις νέες θάλασσες και ένας από τους κύριους λόγους ήταν ότι, στις περισσότερες περιπτώσεις, η πειρατεία τελούσε υπό την προστασία διαφόρων χωρών για συγκεκριμένους λόγους, σκοπούς, συμφέροντα και επιδιώξεις. (Οθωμανική προστασία, Βενέτικη προστασία, Ισπανική προστασία, Αγγλική προστασία, Γαλλική προστασία κ.α.).
 
Η εκμετάλλευση της θαλάσσιας αγοράς
Ο 16ος αιώνας καταδεικνύει   τη σπουδαιότητα των θαλασσών γενικά, στη ζωή και τα συμφέροντα εθνών και ανθρώπων. Ο αιώνας αυτός αποτελεί κορυφαίο σταθμό της παγκόσμιας οικονομίας και σηματοδοτεί την οικονομική ανάπτυξη του τότε γνωστού κόσμου με την ίδρυση οικονομικών φορέων, ιδρυμάτων και εταιριών που προωθούν την αποικιοκρατική εκμετάλλευση με διαδικασίες, πολιτική και κεφάλαια. Η εκμετάλλευση της θαλάσσιας αγοράς και η ανάπτυξη του διαμετακομιστικού εμπορίου έχει σαν σταθμό τον αιώνα αυτό με τις ανακαλύψεις των νέων χωρών, τον αποικιοκρατικό ανταγωνισμό, τη μαζική μεταφορά αποίκων, προϊόντων και αγαθών και την είσοδο στη ναυτιλιακή αγορά, του τότε γνωστού κόσμου, νέων χωρών. Στους παραδοσιακούς ναυτικούς λαούς της Μεσογείου θάλασσας, οι οποίοι συγκροτούσαν και μονοπωλούσαν μέχρι τότε τη ναυτιλιακή αγορά, προστίθενται οι χώρες της Ιβηρικής χερσονήσου, της Αγγλίας, των Κάτω Χωρών, των χωρών της Βαλτικής θάλασσας και αυτών της Σκανδιναβικής χερσονήσου, που δραστηριοποιούνται κυρίως στις νέες χώρες των ανακαλύψεων. Ο έλεγχος όμως της μεγάλης θαλάσσιας αγοράς της Μεσογείου, θα εξακολουθεί να βρίσκεται στα χέρια των Μεσογειακών κρατών, χωρίς να αποκλείονται οι κατά καιρούς αναλήψεις πρωτοβουλιών, μεταξύ τους, για τον έλεγχο της μεγάλης θαλάσσιας αυτής αγοράς.
 
Έτσι στα χρόνια του Σουλεϊμάν του νομοθέτη (1535) η Γαλλία εξασφάλισε, με σύμβαση που υπόγραψαν ο Φραγκίσκο ο Α΄ με το Σουλεϊμάν, το μονοπώλιο του εισαγωγικού και εξαγωγικού εμπορίου της Οθωμανικής αυτοκρατορίας. Από το 1560 μέχρι το 1580 διακόσια περίπου Γαλλικά πλοία εξυπηρετούσαν το εμπόριο Ανατολής και βορείου Αφρικής, υπό την προστασία της Γαλλικής σημαίας. Όμως, η εισροή του Αμερικάνικου χρυσού και αργύρου στην Ευρώπη, που διοχετεύθηκαν στη Γένοβα, αντί της Αμβέρσας, εξαιτίας των εξεγέρσεων στις κάτω χώρες, έφερε ανακατατάξεις. Είχε δε σαν συνέπεια την ανάδειξη της Γένοβας σε οικονομικό κέντρο και ναυτική δύναμη, στις δυο τελευταίες δεκαετίες του 16ου αιώνα. Επίσης είναι γεγονός ότι γύρω στα 1760 η Ελληνική και η Δαλτσινιώτικη (Αλβανική) εμπορική ναυτιλία είχαν κυριαρχήσει στο διαμετακομιστικό εμπόριο του Αιγαίου, της Κασπίας θάλασσας και σε άλλα λιμάνια της Μεσογείου, ώστε να θεωρούν οι Γάλλοι καταστροφικό για το εμπόριο τους, την ανάπτυξη των τοπικών εμπορικών στόλων.
Από τις αρχές του 18ου αιώνα η Μεσόγειος ανοίγει νέους ορίζοντες στην εμπορική ναυτιλία και το διαμετακομιστικό εμπόριο. Οι λόγοι αυτής της ανάπτυξης ήταν: 1) Η ύπαρξη πλεονασμάτων εξαγώγιμων αγροτικών προϊόντων. 2) Η συνεχώς αυξανομένη ζήτηση των προϊόντων. 3) Η συσσώρευση και επένδυση ρευστού κεφαλαίου 4) Η δυνατότητα επενδύσεως κεφαλαίων σε ναυτικές επιχειρήσεις, κάτω από ανταγωνιστικές συνθήκες και
5) Το πλήθος των νέων προϊόντων με τα οποία συνεχώς εμπλουτίζεται το εμπόριο (αποικιακά-βιομηχανικά).
Συγκεκριμένα δεσπόζει η διακίνηση και το εμπόριο σιτηρών, μαλλιού, κεριού, δημητριακών και ναυπηγικής ξυλείας, στα οποία προστέθηκαν, καπνός, βαμβάκι, αραβόσιτος, ρύζι, κρασί, ελαιόλαδο, μετάξι, τυρί, υφάσματα, κεραμικά, νωποί και ξηροί καρποί, μέλι, είδη χειροτεχνίας και πολλά αποικιακά προϊόντα. Αργότερα η λίστα όλο και εμπλουτίζεται με την παρουσία των βιομηχανικών προϊόντων, τα οποία μέρα με τη μέρα, κάνουν πληθωρική την παρουσία τους. 
 
Τα άρμενα, αρχικά τοπικής κατασκευής 30 έως και 70 τόνων, εξελίχτηκαν από οργανωμένα ναυπηγεία (Λιβόρνο, Γένουας, Βενετίας και άλλα), τα οποία κατασκεύαζαν πλοία 200 – 300 τόνων). 
Με τα δεδομένα αυτά η εμπορική ναυτιλία ελέγχεται στη Μεσόγειο, κατά καιρούς, από διάφορες χώρες και λιμάνια, τα οποία αναδεικνύονται για να παίξουν σημαντικό ρόλο στην οικονομία των χωρών τους, της ευρύτερης περιοχής της Μεσογείου και της Ευρώπης. Έτσι κατά καιρούς στο διαμετακομιστικό εμπόριο κυριαρχούν τα λιμάνια της Βενετίας, της Γένοβας, της Νάπολης, Αγκόνας, Λιβόρνο Ραγούζας, (Σικελία), Τεργέστης, Μαγιόρκας, Μεσσήνης, Σμύρνης, Κωνσταντινούπολης, Θεσσαλονίκης, Μασσαλίας, Βαρκελώνης, Βαλέντσιας, Μάλτας, Αλεξάνδρειας, Αυλώνας, Δυρραχίου. 
 
Ραγουζαίοι (Σικελία) και Βενετοί παρέμειναν οι σημαντικότεροι μεσάζοντες ανάμεσα της Ανατολικής λεκάνης της Μεσογείου με τη Δύση. Η Ραγουζιανή εμπορική ναυτιλία έφθασε στο απόγειο της ακμής της με 180 πλοία (1560-70).
Γαλλικές και ενετικές πηγές μαρτυρούν ότι στο εξαγωγικό-εισαγωγικό εμπόριο που διακινείτο μέσω Μεσογείου, μέχρι τις αρχές του 18ου αιώνα κυριαρχούσαν οι ενετοί. Στη δεκαετία 1730-1740 άρχισε η ανάπτυξη του ελληνικού διαμετακομιστικού εμπορίου αρχικά από το λιμένα του Γαλαξιδίου.
Η πολιτική σταθεροποίηση του οικουμενικού Πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως συνέβαλε στην ανάπτυξη της ελληνικής εμπορικής δραστηριότητας. Αυτό διευκόλυνε τους Έλληνες καραβοκύρηδες και εμπόρους, σε συνεργασία με Εβραίους, Αρμένιους και Οθωμανούς εμπόρους να εγκατασταθούν σε Τουρκικά λιμάνια και να μονοπωλήσουν το Οθωμανικό εισαγωγικό – εξαγωγικό εμπόριο και κατ’ επέκταση αυτό της Μεσογείου.
Η έκρηξη της Γαλλικής επαναστάσεως απετέλεσε καμπή για τους Έλληνες καραβοκύρηδες οι οποίοι κρατούσαν στα χέρια τους το Ολλανδικό, Ρωσικό, Γερμανικό διαμετακομιστικό εμπόριο και τμήματος του Ιταλικού. Μετά το 1792 πήραν στα χέρια τους και το Γαλλικό με το λιμάνι της Θεσσαλονίκης να διακρίνεται στη διακίνηση εμπορευμάτων. Η Μάλτα από καιρό αποτελούσε βάση του Αγγλικού λαθρεμπορίου και μετέπειτα μονοπώλησε το εμπόριο και τη διακίνηση των Αγγλικών βιομηχανικών προϊόντων. Ο αριθμός των πλοίων που απέπλεαν από τη Μάλτα αυξήθηκε από 262 το 1808 σε 480 πλοία το 1809, για να φθάσει τα 508 το 1810 και τα 600 πλοία το 1811.
Μετά την Ελληνική επανάσταση (1821) αρχίζουν να αναδεικνύονται τα λιμάνια της Σύρου και του Πειραιά.
 
 
Η νέα εποχή της εμπορικής ναυτιλίας
Στα μέσα του 19ου αιώνα ανοίγεται νέος σταθμός στην εμπορική ναυτιλία με την παρουσία των ατμόπλοιων στη θαλάσσια αγορά της Μεσογείου και όχι μόνο. Μετά την κατασκευή του τροχήλατου ατμόπλοιου «ΚΛΕΡΜΟΝΤ» το 1807, από το Ροβέλτο Φούλτον και τη γενίκευση στη χρήση του ατμού στα πλοία το 1820, φθάνομε στην κατασκευή του ελικοφόρου άξονα το 1850.
Στη Σύρο ιδρύεται το 1857 η πρώτη ατμοπλοϊκή εταιρία της Ελλάδος.
Οι πρώτες ατμοτουρμπίνες κατασκευάζονται το 1907 και τα ιστιοφόρα παραχωρούν τη θέση τους, προοδευτικά, στα ατμόπλοια. Στις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα η κατασκευή των υπερωκεάνιων και των μεγάλων φορτηγών πλοίων, σηματοδοτεί και το διαχωρισμό της ναυτιλίας σε φορτηγά και επιβατικά ατμόπλοια, που αποτέλεσαν μετέπειτα και τους δύο κλάδους της ναυτιλίας.
 
Μετά το Β΄ παγκόσμιο πόλεμο με την εποχή των λίμπερτι από τις Ηνωμένες Πολιτείες και το ντίζελ να κυριαρχεί στις μηχανές εσωτερικής καύσεως η εμπορική ναυτιλία γυρίζει σελίδα.
Οι ναυμαχίες και οι πειρατείες του παρελθόντος, παραχωρούν τη θέση τους στην παραγωγική εκμετάλλευση της ναυτιλίας. Η εμπορική ναυτιλία εισέρχεται στην εποχή των προσοδοφόρων αγελάδων. Η ναυτιλία γενικώς παίρνει στα χέρια της τα ηνία των μεταφορών. Τα ποστάλια αναπτύσσουν το δίκτυο της παράκτιας συγκοινωνίας και τα μεγάλα καράβια των ανοικτών θαλασσών, ανοίγουν το δρόμο της ποντοπόρου ναυτιλίας. Συγχρόνως τα μεγάλα φορτηγά μεταφέρουν στα πέρατα της γης κάθε μορφής φορτία. Τα ναυλομεσιτικά γραφεία, στα μεγαλύτερα εμπορικά κέντρα της γης, αναπτύσσονται σε μεγάλες επιχειρήσεις οι οποίες προωθούν, σχεδόν σε όλες τις χώρες, τη ναυτιλιακή αγορά.
 
Η συμβολή των ναυτιλιακών εταιριών
Η εμπορική ναυτιλία, μέσω των ναυτιλιακών εταιριών, γίνεται πλέον σημαντικός μοχλός ανάπτυξης της παγκόσμιας οικονομίας. Διευκολύνει την προώθηση των συναλλαγών και αναδεικνύει την επιχειρηματικότητα. Καλύπτει ένα σημαντικό ποσοστό απασχόλησης στελεχικού, εργατοτεχνικού και διοικητικού προσωπικού, ενώ συμβάλλει καθοριστικά στην κάλυψη της απασχόλησης, μέσω των παραλλήλως συνεργαζόμενων φορέων, ενός πολύπλευρου εργασιακού φάσματος. Γενικά ο κλάδος της εμπορικής ναυτιλίας παίρνει άλλη διάσταση και προοπτική. Στην κατεύθυνση αυτή η τεχνολογική πρόοδος συνδράμει καθοριστικά.
Τα ραντάρ, οι αυτόματοι πιλότοι και τα πολυμέσα, τα κομπιούτερ, οι ψηφιακοί χάρτες, η ηλεκτρονική πυξίδα, τα ηλεκτρονικά βυθόμετρα, τα αισθητήρια όργανα, τα GPS και η ισχυρή μηχανική δυναμική, της νέας τεχνολογίας, ενισχύουν την αυτοδυναμία των πλοίων της σύγχρονης γενιάς. Σε συνδυασμό δε με την αρχιτεκτονική ναυπηγική γραμμή, ανάλογη του σκοπού και των αναγκών, προσδίδουν σοβαρά ερείσματα στα θαλάσσια μέσα μεταφοράς και κάνουν ιδανική τη ναυτιλία, στις ανάγκες της επιχειρηματικότητας του ανθρώπου.
Οι ασφαλείς, άνετες και σύντομες μεταφορές, η μαζική μετακίνηση ανθρώπων, οι μεγάλες και ογκώδεις ποσότητες μεταφοράς αγαθών, προϊόντων, διάφορων και ομοιογενών φορτίων, συγκλίνουν στο να καταστούν προσφιλείς και συμφέρουσες οι θαλάσσιες μεταφορές. Στην κατεύθυνση αυτή προσμετρά η συμπίεση του μεταφορικού κόστους.
 
Τα Tankers, Bulkers, RoRo, HighSpeedFerries, όπως και τα μεγαλοπρεπή κρουαζιερόπλοια, με τα πολυώροφα καταστρώματα και τις σύγχρονες ανέσεις και τελευταία η σειρά των CruiseFerries, τα οποία τίθενται στη διάθεση της εμπορικής ναυτιλίας, η τελευταία αποκτά άλλη δυναμική. Εξοπλίζεται δε, ώστε να προσφέρει το μεταφορικό προϊόν με ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσες προϋποθέσεις. Με τη νέα χωροθέτηση των κοινόχρηστων και άλλων χώρων, την περιβαλλοντική προστασία, την εξοικονόμηση ενέργειας, την ασφάλεια και συντόμευση των θαλάσσιων διαδρομών και γιατί όχι την άνεση και πολυτέλεια. Και βεβαίως το οικονομικό μεταφορικό κόστος.
Με τα δεδομένα αυτά η εμπορική ναυτιλία αναδεικνύεται σε ένα εκ των σημαντικών πυλώνων της παγκόσμιας οικονομίας.
Από τη θέση αυτή, οι ναυτιλιακές εταιρίες και οι φορείς τους, καλούνται να πάρουν πρωτοβουλίες και να αναπτύξουν δραστηριότητες. Ο ανταγωνισμός υγιής στο μεγαλύτερο βαθμό, στηρίζεται στην προσφορά υπηρεσιών και προϊόντων με βάση τα τεχνολογικά στοιχεία υπεροχής των καραβιών. Τις νέες γενιές και ηλικίες, τα νεότευκτα γενικώς καράβια, την ασφάλεια, την ταχύτητα, τη συνέπεια, τις ανέσεις, την ορθολογική οργάνωση και τη συμπίεση στο κόστος των ναύλων. Βεβαίως οι υποδομές αυτές προϋποθέτουν επενδύσεις υψηλού κόστους. Όμως η θαλάσσια αγορά είναι μεγάλη και ανοικτή, όπως και το χρηματοπιστωτικό σύστημα, το οποίο ενδιαφέρεται για τοποθετήσεις δανειακών κεφαλαίων σε κερδοφόρες επιχειρήσεις και οι φορείς των ναυτιλιακών εταιριών τολμούν.
 
Τα αγκυροβολημένα αρόδο στον Πειραϊκό κόλπο καράβια, όπως και αυτά στο λιμάνι του Πειραιά, από τα σημαντικά λιμάνια της Μεσογείου, με τα λογής- λογής διακριτικά στις τζιμινιέρες τους, μας δίνουν μια αντιπροσωπευτική εικόνα της πληθώρας των, ανά τον κόσμο, ναυτιλιακών επιχειρήσεων. Η εικόνα αυτή συμπληρώνεται από τους γύρω από το λιμάνι του Πειραιά δρόμους και όχι μόνο, όπου στεγάζονται, σε ορόφους ή και σε ολόκληρα κτίρια, τα κεντρικά ή αντιπροσωπευτικά γραφεία, των πολυάριθμων ναυτιλιακών επιχειρήσεων. Ναυτιλιακές επιχειρήσεις από όλα τα μέρη του κόσμου. Μικρές και μεγάλες, εξειδικευμένες και παραδοσιακές, παράκτιες και ποντοπόρες όπως ενδεικτικά : MINOANLINES, ANEKLINES, ROYALCARIBBEANINTERNATIONAL, AIDACRUISES, ATTICA/MIC, ATLANTICBULKCARRIERSMANAGEMENTLTD, CARDIFFMARINEINC, COSTAMARESHIPPINGCOMPANY, GRIMALDILINES και πολλές άλλες.
 
Θα μείνομε σε μια αμιγώς αντιπροσωπευτική, μεσογειακή ναυτιλιακή εταιρία,
η οποία με τα σύγχρονα καράβια της, σημαντικό μέρος των οποίων κατασκευάζεται στα ναυπηγεία Fincianteri της Ιταλίας, μεταφέρει το υψηλό επίπεδο της Μεσογειακής ναυτιλίας. Και να οδηγεί σήμερα, επαξίως, την κούρσα των αειφόρων 
θαλάσσιων μεταφορών.
Πρόκειται για το γνωστό ναυτιλιακό όμιλο GRIMALDI. 
Ιδρύθηκε το 1945 με έδρα τη Νάπολη της Ιταλίας και εκμεταλλεύεται ένα εκτεταμένο δίκτυο παροχής υπηρεσιών μεταφοράς επιβατών, οχημάτων, ποικίλων και ομοιογενών φορτίων.
Κύριος φορέας και μέτοχος του ομίλου είναι ο Ιταλός μεγαλοεφοπλιστής Εμμανουέλε Γκριμάλντι.
 
Ο όμιλος, με ένα στόλο άνω των 120 πλοίων, είναι από τους μεγαλύτερους μεταφορείς οχημάτων (roll-on/rolloff) παγκοσμίως. Κατά το 2008 ο συνολικός κύκλος εργασιών του ομίλου έφθασε τα 2.5 δισ. € περίπου. Μετέφερε 2.8 εκατ. επιβάτες, άνω από 2.7 εκατ. αυτοκίνητα και 1.6 εκατ. φ/γ οχήματα – ειδικά φορτία (rollingunits) και κοντέϊνερς.
Στις σημαντικές ναυτιλιακές εταιρίες που ελέγχει ο όμιλος συγκαταλέγονται :   
Η GrimaldiLines, η οποία προσφέρει ro/ro υπηρεσίες και δραστηριοποιείται στη Βόρεια Ευρώπη, Δυτική Αφρική, τη Βόρεια και Νότια Αμερική και τη Μεσόγειο (συμπεριλαμβανομένων και υπηρεσιών για επιβάτες).
Η Finnliness, η οποία δραστηριοποιείται στην περιοχή της Βαλτικής θάλασσας και της Βόρειας Ευρώπης, προσφέροντας υπηρεσίες για επιβάτες και αυτοκίνητα.
Η MaltaMotorwaysoftheSea (MMS), η οποία δραστηριοποιείται στην κεντρική και δυτική Μεσόγειο με υπηρεσίες μεταφοράς επιβατών και οχημάτων.
Η AtlanticContainerLine (ACL), η οποία δραστηριοποιείται μεταξύ της Βόρειας Αμερικής και Βόρειας Ευρώπης προσφέροντας ro/ro υπηρεσίες.
Και βεβαίως η MINOANLINES, η οποία, ως γνωστό δραστηριοποιείται στο Αιγαίο και Κρητικό πέλαγος, καθώς και στην Αδριατική θάλασσα, ενώνοντας την Ιταλία με την Ελλάδα.
 
Η θυγατρική αυτή εταιρία του ομίλου GRIMALDI, η γνωστή μας των ΜΙΝΩΙΚΩΝ ΓΡΑΜΜΩΝ, η οποία συγχρόνως με την παρουσία των δημοφιλή καραβιών της, της σειράς HighSpeedFerries «ΦΑΙΣΤΟΣ», «ΟΛΥΜΠΙΑ ΠΑΛΑΣ», «ΙΚΑΡΟΣ ΠΑΛΑΣ», «ΕΥΡΩΠΗ ΠΑΛΑΣ» και «ΚΝΩΣΟΣ ΠΑΛΑΣ», εγκαινιάζει τη νέα γενιά καραβιών με το         «CRUISEEUROPA». Πρόκειται για το τέταρτο και μεγαλύτερο σκάφος της σειράς CRUISE, αδελφό σκάφος των «CRUISEROME» και «CRUISEBARCELONA» της μητρικής εταιρίας GRIMALDI, τα οποία δραστηριοποιούνται στη Μεσόγειο. Αποτελούν δε μια απάντηση του ομίλου στην πρόκληση της εποχής μας των αειφόρων μεταφορών. Το «CRUISEEUROPA» αποτελεί το καύχημα της ναυπηγικής σήμερα και θα δρομολογηθεί στις γραμμές της Αδριατικής από τον προσεχή Σεπτέμβριο. Ήδη το πλοίο καθελκύστηκε το Μάρτιο του 2009. Θα εξυπηρετεί τις γραμμές Ιταλίας – Ελλάδας και θα εξοπλιστεί σύμφωνα με τα υψηλά πρότυπα των κρουαζιερόπλοιων. Το σκάφος σχεδιάστηκε με βάση τις νέες περιβαλλοντικές απαιτήσεις, αλλά και την εξοικονόμηση ενέργειας. Με μήκος 225 μέτρα και πλάτος 31 μέτρα, θα αναπτύσσει ταχύτητα 28 κόμβων, θα εξυπηρετεί 3000 επιβάτες, 250 Ι.Χ. αυτοκίνητα και 3000 γραμμικά μέτρα για αυτοκίνητα φορτηγά, campers και trailers. Καλύπτει δηλαδή τις προδιαγραφές εκείνες που απαιτούν οι ανάγκες των γνωστών θαλάσσιων αυτοκινητόδρομων.
Ήδη και άλλες ναυτιλιακές εταιρίες έχουν δημιουργήσει ανάλογες προϋποθέσεις, προκειμένου να αντιμετωπίσουν τον αναμενόμενο ανταγωνισμό, ο οποίος
προβλέπεται να είναι σκληρός.
 
Θαλάσσιοι αυτοκινητόδρομοι και αειφόρες μεταφορές
Ο κλάδος της ναυτιλίας αγγίζει τους περισσότερους κλάδους της οικονομίας και πιο συγκεκριμένα: Τη βιομηχανία και το εμπόριο, τη γεωργία, κτηνοτροφία και αλιεία. Την εκμετάλλευση του υπεδάφους, του ορυκτού πλούτου και των φυσικών πηγών ενέργειας. Επίσης του τουρισμού, των συγκοινωνιών και βεβαίως των μεταφορών ανθρώπων, αγαθών, προϊόντων και πολιτισμού. Συνδέει δε τις χώρες του κόσμου και δημιουργεί ερείσματα αισιοδοξίας για την ανάπτυξη των λαών.
Και τούτο, καθώς η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στις επίγειες συγκοινωνίες σήμερα, έχει διογκώσει τα προβλήματα του ανθρώπου, που σχετίζονται με το περιβάλλον, σε ανησυχητικά επίπεδα. Η συμφόρηση των οδικών δικτύων, οι καθυστερήσεις, τα ατυχήματα και οι εκπομπές των ρυπογόνων αερίων διοξειδίου του άνθρακα, τα οποία σε συνδυασμό με την αλόγιστη βιομηχανική εκμετάλλευση του ανθρώπου, δημιουργούν τα δισεπίλυτα προβλήματα της περιβαλλοντικής διάβρωσης της γης. Τη ρύπανση δηλαδή του πλανήτη, με ορατά αποτελέσματα το φαινόμενο του θερμοκηπίου, να απειλεί τη ζωή στον πλανήτη μας. Τη μείωση σε ανησυχητικό βαθμό της βιοποικιλότητας, το λιώσιμο των παγετώνων και την άνοδο της στάθμης των θαλασσών, τις κλιματολογικές αλλαγές με την άνοδο της θερμοκρασίας, την ξηρασία και τον περιορισμό της παραγωγής των γεωργικών εκτάσεων, την εξαθλίωση γεωργικών λαών, την παρουσία των ακραίων καιρικών φαινομένων και τις σημαντικές καταστροφές σε κατοικημένες περιοχές και πολλά άλλα. Αυτά σε συνδυασμό με τον περιορισμό των φυσικών πόρων, ανάγκασαν τον άνθρωπο να αναλάβει πρωτοβουλίες και να πάρει αποφάσεις.
Ήδη με το πρωτόκολλο του Κιότο το 1992 η ανθρώπινη κοινότητα έχει προβεί στην επισήμανση του προβλήματος και έχει κτυπήσει το σήμα κινδύνου.
Υπό το βάρος δε και των πιέσεων, από τα οργανωμένα ανά τον κόσμο, κινήματα για την προστασία του πλανήτη, έχει θεσπίσει μέτρα και δεσμεύσεις των βιομηχανικών χωρών, για τον περιορισμό των ρύπων και των εκπομπών αερίων που τροφοδοτούν το φαινόμενο του Θερμοκηπίου. Στην κατεύθυνση αυτή, τα περιβαλλοντικά προβλήματα υπαγορεύουν, την υλοποίηση άμεσων και αποτελεσματικών μέτρων και παράλληλα θέτουν τα θεμέλια της αειφόρου ανάπτυξης των οικονομιών των κρατών του πλανήτη μας.
Τη νέα δηλαδή αντίληψη για την πρόοδο του ανθρώπου, με τη βιώσιμη
αρμονική και ισόρροπη οικονομική ανάπτυξη, να πραγματοποιείται σε συνδυασμό με την προστασία του περιβάλλοντος, των φυσικών πόρων και της βιοποικιλότητας.
Η ανάπτυξη αυτή, θα πρέπει να εξασφαλίζει κοινωνική συνοχή, φειδώ στα αποθέματα των φυσικών κεφαλαίων, σωτηρία της βιοποικιλότητας και στροφή του ανθρώπου σε ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, ώστε να εξασφαλίζεται η διαρκής πρόοδος του και συγχρόνως η προστασία του περιβάλλοντος και του πλανήτη γενικά. Με τον τρόπο αυτό λαμβάνεται μέριμνα για τις επερχόμενες γενιές, ώστε να μη στερηθούν τα αγαθά της γης και να μην αντιμετωπίσουν προβλήματα βιωσιμότητας. Η προστασία δηλαδή του πλανήτη και η αλληλεγγύη στις επερχόμενες γενιές, προέχει στην αναπτυξιακή πορεία των λαών.
Στη νέα αντίληψη, διαρκής οικονομική αποτελεσματικότητα, στροφή σε ανανεώσιμες πηγές ενεργείας, κοινωνική δικαιοσύνη, περιβαλλοντική προστασία, φειδώ στους φυσικούς πόρους, σωτηρία της βιοποικιλότητας, το κύριο βάρος των μεταφορών επικεντρώνεται στις θαλάσσιες μεταφορές και καλείται η εμπορική ναυτιλία να φανεί αντάξια των περιστάσεων και να αναλάβει ένα σημαντικό έργο.  
Συγκεκριμένα είναι γνωστό ότι οι οδικές μεταφορές καταναλώνουν μεγάλες ποσότητες από συμβατικά καύσιμα, τα οποία αποτελούν τη βασικότερη πηγή διοξειδίου του άνθρακα το οποίο είναι το κύριο αέριο που συντελεί στην κλιματική αλλαγή. Επί πλέον οι οδικές μεταφορές είναι αυτές που ευθύνονται για μεγάλο μέρος των εκπομπών ρύπων, που είναι επικίνδυνες για την ανθρώπινη υγεία, ηχορύπανση, κυκλοφοριακή συμφόρεση, ατυχήματα και άλλα.
Στα πλαίσια αυτά, η Ευρωπαϊκή Επιτροπή τον Οκτώβριο του 2003 υιοθέτησε τις προτάσεις υψηλόβαθμης ομάδας, υπό τον Επίτροπο VanMiert σχετικά με τα Διευρωπαϊκά Δίκτυα Μεταφορών ( ΤΕΝ-Τ) και τη δημιουργία δικτύου των λεγόμενων «αυτοκινητόδρομων της θάλασσας». Τέσσερεις τέτοιοι θαλάσσιοι αυτοκινητόδρομοι προσδιορίστηκαν από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή ως παρεμβάσεις υψηλής προτεραιότητας : α) Ο θαλάσσιος αυτοκινητόδρομος της Βαλτικής.
β) Ο θαλάσσιος αυτοκινητόδρομος της Δυτικής Ευρώπης, γ) ο επίσης θαλάσσιος αυτοκινητόδρομος Νοτιοανατολικής Ευρώπης και δ) Ο θαλάσσιος αυτοκινητόδρομος της Νοτιοδυτικής Ευρώπης.
Ο στόχος είναι η συγκέντρωση και η διοχέτευση ροών φορτίων στους «αυτοκινητόδρομους» αυτούς, ώστε μέσω της ναυτιλίας να ελαττωθεί η οδική συμφόρεση και κατ’ επέκταση η επιβάρυνση του περιβάλλοντος. Συγχρόνως δε να βελτιωθεί η πρόσβαση στις περιφερειακές και νησιώτικες περιοχές της Ευρώπης. Οι αειφόρες αυτές μεταφορές, όπως έχουν καθιερωθεί, αποτελούν τους βασικούς κατευθυντήριους συντελεστές της ναυτιλίας σήμερα, προκειμένου να βγει η ανθρωπότητα από τα περιβαλλοντικά της αδιέξοδα.  
Η εμπορική ναυτιλία καλείται να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο, στο βαθμό που δύναται και να συνδράμει στην υλοποίηση του μεγαλεπήβολου αυτού σχεδιασμού, γνωστού πλέον σαν θαλάσσιοι αυτοκινητόδρομοι.
Πέρα από την προστασία του θαλάσσιου περιβάλλοντος, που δεσπόζει στις θαλάσσιες μεταφορές, με ελάχιστες εξαιρέσεις από τυχαία γεγονότα, η υιοθέτηση των νέων θαλάσσιων αυτοκινητόδρομων συμβάλλει αποφασιστικά στην ισόρροπη και αειφόρο εκμετάλλευση των μεταφορών.
Με δεδομένο ότι με την προώθηση των μεταφορών, μέσω των διαδρόμων των νέων θαλάσσιων αυτοκινητόδρομων, επιτυγχάνεται ο περιορισμός καταναλώσεως των καυσίμων, ο περιορισμός των εκπομπών του διοξειδίου του άνθρακα, η αποσυμφόρηση των επίγειων αυτοκινητόδρομων, ο περιορισμός των ατυχημάτων, η ασφάλεια και η συντόμευση των διαδρομών, εισερχόμεθα σε νέα εποχή παρουσίας της εμπορικής ναυτιλίας. Οι θαλάσσιες μεταφορές διαδραματίζουν καθοριστικό ρόλο, στη ζωή του ανθρώπου, καθώς θεωρούνται ασφαλέστερες, φιλικότερες προς το περιβάλλον και φθηνότερες.
Συνδράμουν δε καθοριστικά στην οικονομική ανάπτυξη των τοπικών κοινωνιών, καθώς συντομεύουν οι αποστάσεις, συμπιέζεται το μεταφορικό κόστος, τα προϊόντα καθίσταται φθηνότερα, με συνέπεια να αυξάνεται η ζήτηση και φυσικά η παραγωγή. Γενικά τα σύγχρονα καράβια μετατρέπονται σε «αυτοκινητόδρομους» μεταφέροντας ανθρώπους, διάφορα και ομοιογενή αγαθά, προϊόντα και φορτία, όπως και παντός είδους τροχοφόρα, πλησιέστερα και ασφαλέστερα στον τόπο προορισμού τους.
 
Με τα νέα σύγχρονα καράβια η λεκάνη της Μεσογείου με τις σπάνιες, φυσικές της ομορφιές απλώνεται στη διάθεση του ανθρώπου, τόσο σαν αφετηρία αποδράσεων σε άλλες χώρες και θάλασσες, όσο και για να μας γνωρίσει τις ομορφιές και τα μυστικά της, τους λαούς και τους πολιτισμούς της. Να απολαύσει ο άνθρωπος ανέσεις και να βρει ψυχική γαλήνη και ευφορία. Να ανακαλύψει νέες ομορφιές, νέους τόπους και να γνωρίσει άλλους λαούς. Στην κατεύθυνση αυτή οι νέοι θαλάσσιοι αυτοκινητόδρομοι, γίνονται άξονες και αρτηρίες του πολυδιάστατου δικτύου των θαλάσσιων διαδρομών. Ο κόσμος γίνεται μικρότερος και οι λαοί του έρχονται πιο κοντά. Φιλόξενα καράβια μας ταξιδεύουν και μας αποκαλύπτουν πανέμορφους ειδυλλιακούς προορισμούς. Μας αρμενίζουν σε φανταστικές περιηγήσεις, σε ευχάριστες περιπλανήσεις, σε μοναδικά αξιοθέατα, σε έξυπνα εμπορικά κέντρα, σε αξιοθαύμαστους πολιτισμούς. Οι ορίζοντες ανοίγονται μπροστά μας διάπλατα και τα μεγαλοπρεπή πλωτά παλάτια μεταφέρουν το ταξιδιωτικό κοινό στους παραδείσους της αναψυχής.
Με μεγάλη ευκολία, οι άνθρωποι ταξιδεύουν από χώρα σε χώρα και σε πολλές περιπτώσεις εγκαθίστανται, βραχυπρόθεσμα ή και μακροπρόθεσμα, σε τόπους και προορισμούς, ανεξάρτητους της εθνικότητας και της πατρώας γενέθλιας γης. Οι άνθρωποι αυτοί είναι φυσικό να εμπιστεύονται την ειρήνη και μόνο αυτή, η οποία συνταιριάζει το διαφορετικό και αδελφώνει το ετερόκλητο. Το γεγονός αυτό δεν περνά απαρατήρητο από την πολιτική αντίληψη των χωρών του κόσμου.
 
Τα σύγχρονα καράβια, στο σημαντικό μερίδιο μεταφορών που τους αναλογεί, και τα οποία και χάρη του οργανωμένου τουρισμού, προωθούν τις μαζικές μεταφορές σε κάθε γωνιά της γης, έχουν το λόγο και μεταφέρουν τους ταξιδευτές από χώρα σε χώρα με ασφάλεια, άνετα, σύντομα και οικονομικά. Κάνουν τα θαλάσσια ταξίδια ελκυστικά και προσιτά. Φέρνουν τους λαούς πιο κοντά και ανοίγουν το δρόμο στη γνώση των πολιτισμών, στην αδελφοσύνη των λαών και την εμπέδωση της ειρήνης.
Λέγεται δε ότι δεν κατόρθωσε να πραγματοποιήσει η Πολιτική στην κατεύθυνση της ειρήνης, το πραγματοποίησαν το εμπόριο, ο τουρισμός και τα ταξίδια.
 
# Δημοσιογράφος, εκδότης – διευθυντής του περιοδικού «Κρητικός τύπος το ΚΡΙ ΚΡΙ», μέλος της επαγγελματικής οργάνωσης: Ένωση Δημοσιογράφων Ιδιοκτητών Περιοδικού Τύπου (www.tokrikri.gr).
 
Πηγές : Ελληνική Εμπορική Ναυτιλία (1453-1850) Έκδοση Εθνικής Τραπέζης 1972,
Η Ιστορία της Κρήτης Β. Ψιλάκη, Κρήτη Ιστορία και Πολιτισμός, τόμος Α΄ έκδοση Συνδέσμου Τοπικών Ενώσεων Δήμων και κοινοτήτων 1987.
ΕΥΡΩΠΑΪΚΑ ΛΙΜΑΝΙΑ: QUOVADIS Χαρίλαου Ν. Ψαραύτη καθηγητή ΕΜΠ,
InternetΠαγκόσμιοςιστόςel.wikipedia.org, internet
Περιοδικό «ΕΦΟΠΛΙΣΤΗΣ» Τεύχος 192 Απρίλιος 2009

Σχετικά Άρθρα

Σήμερα τα επίσημα εγκαίνια του Αγροτικού Αυγούστου στα Χανιά

Τα εγκαίνια είχαν αναβληθεί λόγω πένθους για τον χαμό του Μανώλη Σκουλάκη Σήμερα, Παρασκευή 2 Αυγούστου, στις 20.00, θα πραγματοποιηθούν τα επίσημα εγκαίνια της διοργάνωσης του “Αγροτικού Αυγούστου 2019”, του θεσμού για τον Δήμο Χανίων, που πραγματοποιείται και φέτος στην Πλατεία 1866. Η διοργάνωση, με κεντρικό σύνθημα «Μαθαίνω τα τοπικά[…]

Δείτε περισσότερα

Πέθανε η ηθοποιός Τζέσυ Παπουτσή

Η ηθοποιός Τζέσυ Παπουτσή πέθανε το απόγευμα της Κυριακής, σε ηλικία 62 ετών,  βυθίζοντας στη θλίψη την οικογένειά της, τους συναδέλφους και τους θαυμαστές της. Η αγαπημένη ηθοποιός είχε διαγνωστεί με όγκο στον εγκέφαλο, και τους δύο τελευταίους μήνες νοσηλευόταν στο νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς». Γνωστή από την καριέρα της στην τηλεόραση[…]

Δείτε περισσότερα

Αφήστε μια απάντηση