tokrirkri

tokrirkri

Σάτιρα

ΧΑΙΡΕ Ω ΚΑΙΣΑΡ!
Την εποχή των ιπποτών αλλά και των Ρωμαίων,
υπήρχαν άνδρες αρετών σπάνιων και σπουδαίων!
Γι αυτούς τους άνδρες τα αγαθά και η ζήση ήταν χρέος,
να ανήκουν στους αφέντες τους που θαύμαζαν με δέος!   

Λόγος που στον ιππόδρομο των ακουστών Ρωμαίων,

 δέσποζε η θανάτωση των δούλων των μοιραίων!                                        
 Πάλευαν με αυταπάρνηση με τίγρεις και λιοντάρια
 κι ευφραίνονταν ο βασιλιάς με των σκλάβων τα χάλια!                               
 Κι αυτοί πριν γίνουνε … μεζές στα άγρια θηρία,                                                   
 αναφωνούσαν ρυθμικώς οι δόλιοι με υστερία:                                               
 Χαίρε ω αυτοκράτορα, ένδοξε στρατηλάτη,                                                 
 σου στέλνουν οι μελλοθάνατοι! … Πολλά φιλιά κι αγάπη!                             
 Μ’ ελπίδα πως τα χείλη σου Καίσαρα θα γελάσουν,                                    
 σαν δεις τα άγρια θεριά να μας κατασπαράσσουν!                                            
 Επίσης στο μεσαίωνα, σε πολλά έθνη άλλα,                                                 
 στων βασιλιάδων τ’ όνομα δούλευε η κρεμάλα!                                          
 Κι έτρεχε ο φτωχός λαός, πατείς με και πατώ σε,                                                 
 στη λαιμητόμο ψέλνοντας «και τη ζωή σου δώσε»! 
 Αυτή την … επική εποχή, τιμή ‘χαν και τα … ράσα,
 και η αγχόνη δούλευε, συχνά χωρίς … ανάσα!                                                        
 Καθώς στο πνεύμα είχε μπει η δυτική θρησκεία,                                              
 και η ιερά εξέταση είχε την αρμοστεία!                                                                   
 Το θάνατο διά πυρός, είχε θεσπίσει άρδην,                                                                     
 και έστελνε την τέφρα σου γι … ανάπαυση στον Άδη !                                              
 Σε άλλη τότε εκδοχή, με τους τρανούς ιππότες,                                                 
 η πίστη κι η αφοσίωση ήταν οι αρχές οι πρώτες.                                          
 Μεγάλε βασιλέα μου για το τρανό όνομα σου                                                    
 και για το στέμμα το λαμπρό πεθαίνω, κόσμε γεια σου!                                       
 Κι έπαιρνε το βαρύ σπαθί, ο ιππότης με καμάρι                                                   
 και στην καρδιά του το έμπηγε με … γέλιο και με χάρη!                                        
 Τέτοια από τη μοίρα του τότε ο κόσμος ζούσε,                                                      
 αφού να κάμει και αλλιώς ο δόλιος δεν μπορούσε!                                             
 Σε τούτη την αντίληψη κι επί τουρκοκρατίας,                                                
 πάντα υπήρχε και ραγιάς πιστός κι … αισθηματίας!                                            
 Υπηρετούσε ταπεινά τη «νομιμοφροσύνη»,                                                       
 κι έβλεπες με  αυταπάρνηση τη … ζήση του να δίνει!                                                 
 Πασά μου τη χατζάρα σου  θέλω να … ξεσκουριάσω,                                              
 κόψε το, το κεφάλι μου αγά μου για … ν’ αγιάσω!                                          
 Κι έπεφτε το κεφάλι του από αφέντη χέρι,                                                        
 και … χαίρονταν το κοφτερό του τούρκου το μαχαίρι!                                         
 Και άλλα παραδείγματα αν μπλέξεις με βιβλία,                                              
 θα βρεις εντυπωσιακά στο χθες με ευκολία!                                                      
 Μέχρι στην ¨Άπω Ανατολή, θα βρεις στο μέγα κύρη,                                                  
 τους Σαμουράι, προς τιμή, να κάνουν χαρακίρι!  
  Αυτά και άλλα στο μυαλό μου έρχονται κάθε μέρα,                                          
 που αναβιώνει  απ’ το χθες της δουλοσύνης λέρα!                                          
 Έτσι λοιπόν στις μέρες μας βλέπουμε όλοι ότι,                                                         
 το μαύρο χθες τη χώρα μας, πήρε εις το κατόπι!                                                   
 Με αβροφροσύνη, σύνεση και ταπεινοφροσύνη,                                                       
 το στίγμα της υποταγής με τους ταγούς της δίνει!                                                                
 Κάθε στιγμή, κάθε λεπτό, σε κάθε ευκαιρία,                                                            
 οι κορυφαίες κεφαλές μας δείχνουν την πορεία!
 Την πίστη στα μνημόνια, στους φόρους, στο χαράτσι
 στους τοκογλύφους άψογοι, να ‘μαστε πάντα εντάξει!
 Σύσσωμη η συγκυβέρνηση και χωρίς ταλαντώσεις,
 εις των εταίρων τη βουλή, δίνει ανοικτές πιστώσεις!
 Εκεί όμως που σκίζουνε και άλλος δεν τους φθάνει,                                    
 είναι η αφοσίωση στης  Μέρκελ το … φουστάνι!
 Καθώς με χίλια ευχαριστώ, στο κάθε τους το βήμα,                                           
 δίνουν στην καγκελάριο το άδολο τους στίγμα!                             
 Και μέσα σε αγαλλίαση ρητά αναφωνούνε,                                                    
 χαίρε ω καγκελάριε μόνο για σένα ζούμε!                                                     
 Και να θυμάται η χάρη σου και η καγκελαρία,                                                       
 πως είμαστε καλά παιδιά κι όχι άγρια θηρία!                                                      
 Κι ευχόμαστε η χώρα σας πλούτο να θησαυρίζει,                                                       
 να αδειάζει ο Θεός τις τσέπες μας κι Ευρώ να σας γεμίζει!

Σχετικά Άρθρα

ΛΙΓΟ ΦΙΛΟΤΙΜΟ ΠΑΙΔΙΑ Του Δημήτρη Ποθουλάκη Ο Βάγγος,  φίλος παλαιός, γερός και κοτσονάτος, στο στίβο τον εκλογικό μετρήθηκε προσφάτως. Ως εκ του αποτελέσματος, μαύρα πήρε μαντάτα, φίλοι, γνωστοί και συγγενείς τον φλόμωσαν στην τάπα.

Δείτε περισσότερα

ΣΕ ΜΙΑ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΚΗ ΠΕΝΑ Βουλιάζει κύριε η Ελλάς και συ απολαμβάνεις, μάτσα κολλαριστά ΕΥΡΩ μηνιάτικο σαν πιάνεις! Το ότι γίνεται ο χαμός ποσώς δεν χαμπαρίζεις, η ανέχεια πως θέριεψε κάνεις δεν το γνωρίζεις!

Δείτε περισσότερα

Αφήστε μια απάντηση