tokrirkri

tokrirkri

ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΑΜΝΩΝ

Θα πάρω διαζύγιο, να τη χωρίσω θέλω και θα φορέσω και στραβά,

πριν φύγω το καπέλο!

Του Δημήτρη Ποθουλάκη

Θα πάρω διαζύγιο κύριοι απ’ τη συμβία,

να κλείσω πλέον οριστικά του γάμου τα βιβλία.

 

Η έγγαμη μας η ζωή, θα σβήσει απ’ το κιτάπι,

αυτό της ληξιαρχικής  μερίδας, κι απ’ το χάρτη!

Καθώς ως  αποδείχτηκε, και  για  κακή μου μοίρα,

χοιρίδιον  εις το σακί,  ο δυστυχής επήρα. 

 

Στην έγγαμη μας τη ζωή, προβλήματα  αβέρτα,

κυρίως οικονομικά, μου κόβουν τη γυναίκα!

Καθώς με τις περικοπές μισθών,  και των επιδομάτων,

κατάντησε η ζήση μας υπόθεση … θαυμάτων! 

 

Κόψε από δω, κόψε από κει, τέρμα αυτό κι εκείνο,

έγινε η ζήση αβίωτη, κατάντησε… κινίνο!

Της δούλεψης της ο μισθός, τέλεψε συν το χρόνο,

κι έμεινε το σπίτι μας, στη φτώχια και στον πόνο.

 

Έτσι λοιπόν ο γάμος μας, έμεινε από χρήμα,

είμαστε πλέον ντεβορσέ, κρίμα και πάλι  κρίμα!  

 

Όσο για μένα αγαπητοί,  τι να σας πω ο καημένος,

τώρα και χρόνια αρκετά είμαι απολυμένος. 

Βέβαια όχι απ’ το στρατό, αλλά απ’ την εργασία,

δημοτικός υπάλληλος, ήμουν με σημασία!

 

Έκτοτε καθημερινώς,  ρωτώ, μέντια,  τύπο,

πότε  ξανά θα  προσληφθώ, μα δεν ακούω ήχο.

Εμένα με προξένευαν με του παπά τη Ρίκα,

που ‘ταν κάπως μεσόκαιρη,  μα ‘χε μεγάλη προίκα. 

 

Μία ντουζίνα στρέμματα, ποτιστικά αμπέλια,

είχε κι οι ρίζες οι ελιές, ‘φθαναν  στα κατωμέρια. 

Μα ας όψεται ο  κουμπάρος μου, απ’ το Θεό να το βρει  

μου ‘χε ζαλίσει  το μυαλό, εκείνο τον Οκτώβρη! 

 

Δεν μου άφησε επιλογές, η Μάρω  είναι η λύση,

μου έλεγε  ορθά, κοφτά , στο μέλλον έχει επενδύσει.   

Καθότι είναι υπάλληλος και μάλιστα καριέρας,

δεκάδες  επιδόματα θα πέφτουν  ανά  χέρας.   

 

Θα παίρνει βασικό μισθό, μα και πολυετίας, 

μέχρι και επικουρικό, κι επίδομα αδείας.     

Βαθμού, Οικογενειακό, κι έξτρα οι  υπερωρίες.  

Επιστημονικό, οδοιπορικά  κι έπονται ευκαιρίες.

 

Τα λόγια του κουμπάρου μου βεβαίωναν και άλλοι, 

πολιτικοί που στη ζωή είχαν πείρα  μεγάλη. 

Καθότι  διακήρυτταν  σε όλες τις συγκεντρώσεις,    

φίλτατοι  εργαζόμενοι ξεχάσετε  τις δόσεις.   

 

Εις το εξής με μετρητά,  καλοί μου εργαζομένοι, 

θα καταβάλλονται οι μισθοί και θα ‘στε  ευτυχισμένοι!

Καθώς  το χρήμα  με ουρά, στη χώρα  θα πλακώσει, 

θα τρέχει απ’ τα μπατζάκια σας, μέχρι λίρα και  γρόσι! 

 

Έτσι λοιπόν παντρεύτηκα, τη λατρευτή  μου Μάρω,

κι απ’ τις περικοπές μισθών, βρίζω και τον  κουμπάρο.

Και δεν υπάρχει προοπτική, προορισμός και λύση, 

όλοι οι μισθοσυντήρητοι, βιώνουνε τη  . .. Δύση!        

 

Καθώς  η χώρα έχει  βουνό, κολοσσιαία  χρέη,

κι απ’  τη   μεγάλη ύφεση βογκά και  παραπαίει, 

σε τοκογλύφους και λοιπούς εμπόρους κεφαλαίων

και ζούμε με της πτώχευσης το φόβο τον μοιραίον!     

 

Έτσι  με αγανάκτηση και στο θυμό μου απάνω,

στους αίτιους πολιτικούς, αναφορά  θα κάνω:

Εσύ κύριε Σημίτη μου, από προσόντα βρίθων,

κατέστησες τη χώρα μας εστία τοκογλύφων.   

 

Κι ενέδωσες στην πώληση, απείρων ομολόγων, 

με σούπερ επιτόκια,  βορά χρηματεμπόρων.

Για να οργανώσεις τους γνωστούς παγκόσμιους αγώνες,     

για  ευρωζώνης εντολές,  μιλούν κάποιοι πατρώνες. 

 

Τα ακούς μεγάλε ρήτορα, εσύ κυρ Μπενιζέλο,

να σε ακούω να μιλάς άλλη φορά δε θέλω.

Έλεγες τι δεν έλεγες, ‘φυγαν οι μέρες φρούδες,

τώρα θα ζουν οι πετεινοί παρέα μ’ αλεπούδες!    

 

Και στην Ευρώπη των λαών, και το ‘λεγες ευήχως, 

θα περπατάνε αγκαλιά,  το πρόβατο κι ο λύκος!  

Οι εργάτες με το παπιγιόν, στις σκαλωσιές θα βγαίνουν,  

να μάθουν οι εταίροι μας, στη μύτη μας μην  μπαίνουν.   

 

Μάλιστα υπογράμμιζες, πως πριν να μπει το θέρος,                                                                                                    με λαιμοδέτη ο λαός, θα πηγαίνει και στο… «μέρος»!

Για ότι επαγγέλθηκες, αλήθειες, τρακατρούκες, 

οικτρά σε διαψεύσανε, ήτανε όλα φούσκες!

Κι εσύ κύριε Κώστάκη μου, που σου έλαχε ο κλήρος,

πρώτος να διαχειριστής το χρέος της πατρίδος.

Θυμάμαι  σ’ ενεθάρρυνε, λες κι ήτανε ο Τρικούπης,

ο επί των οικονομικών, ο κυρ Αλογοσκούφης.

Έλεγε, είναι αυτοδύναμη η χώρα από χρήμα,

καθ’ ην τα χρέη κι  οφειλές,  μας άνοιγαν  το … μνήμα!

Κι αντί για μέτρα δυστυχώς,  και λύσεις να ‘χουν  ρότα,

το σκάσατε  σαν το λαγό, από την πίσω πόρτα.                                                                 

 

Κι άφησες κυρ Καραμανλή, σε φτώχια, δυστυχία,

και όλο το λαό βορά,  εις την τοκογλυφία.

Και συ κυρ Γιώργο μου, ζερβέ  του Άλφα  Παπανδρέου,

που απ’ τα ακριτικά νησιά,  με λόγους αγοραίους,

σαν μπαλαδώρος ντρίπλαρες, μέσα σε λίγη ώρα, 

όλη την επικράτεια,  ολάκερη τη  χώρα!

 

                                                                     

Τους πάντες  διαβεβαίωνες,  σε όλης της γης τα μέρη, 

πως στην Ελλάδα ο παράς, σαν το νεράκι ρέει!

Κι ότι μπορεί κι ο πιο φτωχός, με το άδειο το στομάχι,

παρά να παίρνει με ουρά, κι εδώ και όπου λάχει.

Και διαλαλούσες δυστυχώς, φορώντας παρωπίδες,

πως οι Ρωμιοί είναι πονηροί, μούτρα και  μπαταξήδες!

 

Και συ κυρ Παπαδήμο μου, με πείρα τεχνοκράτη,

παρέδωσες χώρα- λαό στον πιο αιμοβόρο σφάκτη.

Εις την Ευρώπη των λαών και της λυκοφιλίας, 

των τοκογλύφων άνοιξες, πόρτα για «ντου» και λείας ! 

Λόγια για σένα δεν χωρούν, οι λέξεις περισσεύουν,

τους τοκογλύφους στήριξες  σε βάρος όλου του γένους! 

 

Και συ κυρ Αντωνάκη μου,  για Σαμαρά μιλάω, 

που ορκιζόσουν στο Θεό, πίσω βήμα δεν πάω.  

Δεν δέχομαι περικοπές,  μισθών και πάνω προύκια, 

καλιά να πέσω από γκρεμό, σε βράχους και παλούκια ! 

Και ότι το θέμα γενικώς,  καλά αν το  μετρήσεις, 

με μέτρα ισοδύναμα,  το πρόβλημα θα λύσεις! 

 

Κι έλεγες  καθαρίσαμε,  περάσαμε την…  ξέρα, 

τώρα θα τρέχει ο παράς μάτσο και κάθε μέρα.

Το ότι  χάλια  τα έφτιαξες, όλο τον κόσμο πείθουν, 

με πολλά  ερωτήματα, και πλήθος γρίφων βρίθουν. 

 

Για εσέ κυρ Τσίπρα ειλικρινά, τον ασπασμό μου στέλνω,

σου βγάζω ανεπιφύλακτα,  φίλτατε το καπέλο. 

Πρώτη φορά αριστερά, με στιλ και κολωτούμπες, 

και με πιπέρι μπόλικο,  γαρνιριστές αρλούμπες, 

έκλεψες την παράσταση, εκείνη των μυρίων, 

που έγιναν φευ βορά και  μάσα των  θηρίων.  

 

Στους κάδους βράδυ και πρωί, κόσμο έστειλες να ψάχνει,

κάποιο σκουπίδι μήπως  βρει, για τ’  άδειο  του  στομάχι!

Κι έγινε και  αναφορά σε  αυτό  το χάλι  ούλο, 

θέλει η ζωή μας…  μπαγλαμά  και δυνατό   ταμπούρλο!

Κι  έφερες από  τη Χιλή το βαλς,   κι από και από την Κούβα μάμπο.

 

Απ’ το Βραζίλ γνωστό  τσα-τσα, κι απ το Τζανέιρο τάγκο. 

Απ’ τον Παναμά το ροκ  κι απ’ το Περού τη  ρούμπα,

κι απ’ τη βενεζ ου έλα, σοκ , σάμπα  και  …  κωλοτούμπα!

Εύγε συγχαρητήρια  σ’ ένα ταψί τη χώρα,

την έβαλες χορεύτρια, ντάμα στην κατηφόρα! 

 

Όμως το πιο σημαντικό γι αυτό και σε χρεώνω.

μπλόκαρες χρήμα και  παρά,  απ’  το φτωχό τον κόσμο! 

Στα ΕΤΜς των τραπεζών, σαν ναυαγό  σε  ξέρες,

τον  έστησες  να ψάχνεται μήνες, βδομάδες, μέρες,

να  βγάλει λιγοστά ευρώ, ανάγκες  να πληρώσει, 

στη δόλια οικογένεια λίγη τροφή  να δώσει! 

Κι αυτή η ανεπανάληπτη  στη χώρα ανωμαλία,

βύθισε  πλούσιους και φτωχούς, στην ανυποληψία,                                                                                                  και γενικά όλο το λαό στη νύχτα, στο  σκοτάδι,

και  την  οικονομία μας στα τάρταρα του Άδη.       

 

 

Σχετικά Άρθρα

Του Δημήτρη Ποθουλάκη ΑΛΛΑΓΗ ΘΑ ΚΑΝΩ ΓΕΡΟ ΠΩΣ ΤΗΝ ΠΑΤΗΣΑ ΔΕΝ ΞΕΡΩ ΔΥΟ ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΟ ΜΠΟΥΡΔΕΛΟ ΕΡΡΕΨΑ ΝΑ ΦΥΓΩ ΘΕΛΩ  

Δείτε περισσότερα

Αφήστε μια απάντηση